۱۰ مدل از بهترین و بدترین تلفن های همراه نوکیا

با گذشت زمان، آنچه باعث می شد یک تلفن همراه از نظر مردم عالی باشد تغییر می کرد. سخت افزار خوب، استحکام، طراحی ظاهری، طراحی رابط کاربری و … هر کدام در بازه زمانی خاصی مورد توجه قرار گرفتند. اگرچه نوکیا ۳۳۱۰ با استانداردهای امروز دستگاه قدرتمندی نیست، ولی زمانی تولید شد که اسمارتفون های امروزی ما، تنها در فیلم های تخیلی دیده می شد.

اوایل سال ۲۰۰۷ نوکیا N95 در برابر آیفون اپل قرار گرفت اما رقابت فنلاند و کوپرتینو قابل توجه بود و نوکیا علی رغم تقابل با یک تلفن هوشمند به خوبی از پس بازار بر آمد. پشتیبانی از جی پی اس، یک ام پی ۳ پلیر، وای فای، اتصال ۳G و دوربین ۵ مگاپیکسلی از ویژگی های مهم دستگاه بود. اگرچه کاربران آیفون، به مرور صفحات وب با اینترنت ۳G غبطه می خوردند اما رابط کاربری بهتر و طراحی زیبای آیفون آن ها را یک قدم جلوتر نگه می داشت.

لومیا ۱۰۲۰، بیش از یک سال پیش عرضه شد اما همچنان بحث عکسبرداری با موبایل که پیش می آید، نام نوکیا با این دوربین-تلفن ۴۱ مگاپیکسلی می درخشد. به لطف لرزشگیر اوپتیکال (OIS) و لنز کارل زایس با رزولوشن بالا و گشودگی f/2.2، این تلفن همراه قادر به تولید تصاویر فوق العاده بود که گاهی با تصاویر یک دوربین DSLR اشتباه گرفته می شد. در بعد نرم افزاری هم، لومیا ۱۰۲۰ اپلیکیشن های فوق العاده ای مثل Smart Cam و Pro Cam را در خود داشت که اگر به دنبال یک دوربین کامپکت بودید، این دستگاه شما را از آن بی نیاز می کرد.

هیچ تردیدی وجود ندارد که نوکیا ۷۷۱۰، در رده بهترین های این کمپانی قرار داشته. اولین تلفن کاملا لمسی نوکیا در ابعاد گسترده ای موفق بود. فنلاندی ها تلاش کرده بودند تا همه را راضی نگه دارند، از کسانی که قدرت تلفن برای شان مهم بود گرفته تا عاشقین سرگرمی. اگرچه نتیجه هم در تمامی موارد حد واسط را نشان می داد، ولی ۷۷۱۰ بهترین تجربه موبایل اینترنتی را در زمان خود ارائه می داد. این تلفن همراه روی روال عادی کاری نوکیا ساخته نشد ولی نشان داد شرکت سازنده تمایل زیادی برای تجربه فضاهای جدید دارد.

نوکیا ۳۲۵۰ نمونه دیگری از ایجاد نوآوری، ریسک کردن و رساندن تجربه ای جدید به بازار بود. طراحی تلفن هنوز هم جالب به نظر می رسد، در قسمت پایینی که دکمه های مخصوصی داشت پیچ می خورد و کارایی بهتری پیدا می کرد. یک رادیو FM درونی با میکرو SD که تا ۵۰۰ ترک موسیقی را در خود جای می داد باعث شد که عاشقان موسیقی به ۳۲۵۰ علاقه مند شوند.

N-Gage عجیب بود. قصد رقابت با گیم بوی ادونس و قدرت سخت افزاری بالایی داشت. متاسفانه، N-Gage نه به عنوان پلتفرم بازی موفق بود و نه به عنوان تلفن همراه. دکمه های بزرگ و ظاهر بی اغراق یغور آن هیچ کس را به خود وابسته نکرد. این تلفن-کنسول، سال ۲۰۰۳ منتشر شد ولی نوکیا پشیمان نبود و می خواست ورود جدی تری به بازار گیم داشته باشد. مدل جدید در سال ۲۰۰۴ به بازار رسید و تا ۲۰۰۹ از آن پشتیبانی به عمل آمد.

حالا که به این دستگاه نگاه می کنیم به یاد طراحی کینکت و حتی دوربین پلی استیشن می افتیم. ۷۲۸۰ به نظر تلفن قدرتمندی بود اما شکل ظاهری آن همه چیز را خراب کرد. بیشتر شبیه یک ابزار لوکس و جانبی بود تا وسیله ای جدی برای برقراری ارتباط با دیگران.

نوکیا ۸۸۰۰ ابزار لوکسی بود که هیچ کارایی خاصی نداشت و صرفا به خاطر طراحی اش گران قیمت بود. مواد خاصی برای طراحی آن در نظر گرفته شد و صفحه ضد خش داشت اما فراتر از تماس تلفنی، ارسال پیامک و دوربین معمولی هیچ کاربرد دیگری نداشت.

نوکیا ۵۵۱۰ باز هم شکل ظاهری یک کنسول بازی را به خود گرفته بود و البته همانند مدل های N-Gage، هیچ بازی خوبی (به جز اسنیک ۲ البته) برای آن منتشر نشد. صادقانه بگوییم که ۵۵۱۰ قدرت سخت افزاری بالایی هم برای اجرا نداشت. یک کیبورد کامل روی دستگاه قرار گرفته بود و بیشتر به یک ماشین تایپ شبیه بود. بد قیافه، یغور و صفحه نمایش کوچک از ویژگی های اصلی آن بودند. البته برای گوش دادن به موسیقی مناسب به نظر می رسید چرا که یه حافظه ۶۴ مگابایتی درون خود داشت.

نوکیا ۸۸۱۰ سال ۱۹۹۸ عرضه شد و سریعا به خاطر استفاده در فیلم ماتریکس به شهرت رسید. این دستگاه اولین ساخته نوکیا با طراحی اسلایدر بود اما چه کسی طراحی مقعر آن را دوست داشت؟ حتی قرار گرفتن آن در جیب هم آزار دهنده بود. جدا از طراحی میوه مانند، نوکیا ۸۱۱۰ اسپیکرفون (اسپیکری که بتوان صدای مخاطب را از طریق آن به صورت بلند شنید) نداشت و لیست مخاطبینش تنها ۱۲۵ نام را در خود جای می داد.