گزارش تازه‌ای از XDA Developers نشان می‌دهد موج تازه‌ای از مادهای بازی (Game Mods) با کمک هوش مصنوعی شکل گرفته است؛ موجی که در آن مرزهای میان بازی‌ها فرو می‌ریزد و سیستم‌های گیم‌پلی (Gameplay Systems) یک عنوان به بازی دیگری منتقل می‌شوند. در این پروژه‌ها، اسپایدرمن به دنیای Batman: Arkham Knight می‌آید، سوپر ماریو به Elden Ring راه پیدا می‌کند و حتی مکانیک‌های Skate 3 در GTA Vice City اجرا می‌شوند.
از تعویض شخصیت تا پیوند سیستم‌های گیم‌پلی
این مادها صرفاً تعویض شخصیت (Character Swap) یا بسته بافت (Texture Pack) نیستند که بتوان آن‌ها را از Nexus Mods دانلود کرد. در واقع، این‌ها انتقال واقعی سیستم‌های گیم‌پلی به بازی‌هایی هستند که هرگز برای پذیرش چنین مکانیک‌هایی طراحی نشده‌اند. نمونه‌های مطرح‌شده در گزارش شامل این موارد است:
- تلاش برای آوردن حرکت تاب‌خوردن با تار اسپایدرمن به Batman: Arkham Knight
- تبدیل Call of Duty: Modern Warfare 2 به زمینی برای اسکیت‌بازی با ترفندها و سیستم امتیازدهی Skate 3
- حضور سوپر ماریو در Elden Ring
- قرار گرفتن توماس تانک انجین در Skyrim و مستر چیف در Resident Evil 5 به‌عنوان نمونه‌های پیشین آشوب در مادسازی
نکته مشترک این پروژه‌ها این است که آن‌ها سلاح یا پوسته شخصیت را عوض نمی‌کنند؛ بلکه می‌کوشند سیستم‌هایی مانند جابه‌جایی (Traversal)، مبارزه (Combat) یا رانندگی (Driving) را بازسازی یا به بازی دیگری پیوند بزنند.
تجربه Skate 3 در GTA Vice City
نویسنده XDA توضیح می‌دهد که برخی از این نمونه‌ها فقط ویدئوهای کوتاه نیستند و بازنویسی‌های موتور بازی با زبان Rust (Rust Engine Rewrites) هم‌اکنون قابل دانلود و اجرا هستند. او با استفاده از فایل‌های رسمی بازی‌ها توانسته GTA IV، GTA III، GTA Vice City یا San Andreas را با فیزیک و انیمیشن‌های اسکیت Skate 3 اجرا کند. حتی گزارش شده که کسی سیستم‌های Skate 3 را در فصل OG 4 بازی Fortnite هم به اجرا درآورده است.
نویسنده XDA تجربه خود را این‌گونه شرح می‌دهد: او دی‌وی‌دی بازی Skate 3 برای Xbox 360 را از دوستی قرض گرفته، محتوای آن را استخراج کرده و روی فایل‌های نسخه اصلی GTA Vice City قرار داده است. با استفاده از یک رابط گرافیکی کاربری (GUI) که اجرای Skate را در سه‌گانه GTA ممکن می‌کند، در حدود پانزده دقیقه تامی ورستی (Tommy Vercetti) در نزدیکی ساحل Vice City شروع به اجرای حرکات اسکیت کرده است.
در این تجربه، خودروهای خیابان Ocean Drive مدل‌های برخورد (Collision Models) خود را از دست داده‌اند و تامی گاهی در چاله‌های نامرئی زمین فرو می‌رود؛ با این حال بازی به‌طور کلی پایدار اجرا شده و حتی چند مأموریت نخست با اسکیت‌بورد و گرانش ۵۰ درصد تکمیل شده است. به گفته نویسنده، همین کار با کلود (Claude) در GTA III و سی‌جی (CJ) در San Andreas هم امکان‌پذیر بوده و تنها به نسخه‌های شخصی بازی‌ها، همان رابط گرافیکی و فایل‌های Skate 3 نیاز داشته است.
نقش هوش مصنوعی؛ فراتر از تولید کد
این تصور ساده‌انگارانه است که بگوییم در مادهای موسوم به «وایب‌کد» (Vibe-coded Mods) تنها کافی است از یک عامل کدنویسی هوش مصنوعی (AI Coding Agent) بخواهیم کدی تولید کند تا اسپایدرمن به‌طور جادویی در گاتهام ظاهر شود. واقعیت پیچیده‌تر است: توسعه‌دهندگان هنوز باید کد ناآشنا را بررسی کنند، سیستم‌های بازی را درک کنند، لایه‌های سازگاری (Compatibility Layers) برای اتصال به بازی دیگر بنویسند و خطاهای پیاپی را عیب‌یابی کنند. مادساز همچنان باید تشخیص دهد چه بخشی از بازی باید با چه بخشی از بازی دیگر ارتباط برقرار کند.
رویکرد بازنویسی با Rust هم جالب‌تر است. توسعه‌دهندگان محیط اجرا (Runtime) یک بازی را با Rust و موتورهایی مانند Bevy بازسازی می‌کنند و سپس دارایی‌ها (Assets) را از نصب اصلی بازی بارگذاری می‌کنند. وقتی مکانیک‌ها در کدی قابل حمل قرار بگیرند، بازنویسی‌های جداگانه می‌توانند در یک برنامه ترکیب شوند و مادهای میان‌بازی (Cross-game Mashups) را بسیار ماژولارتر کنند.
برخی پروژه‌ها نیز مسیر آشوب‌بارتری را انتخاب می‌کنند: دو بازی را همزمان اجرا می‌کنند و سیستم‌هایشان را به هم پل می‌زنند. برای مثال در مورد اسپایدرمن در گاتهامِ Batman: Arkham Knight، بازی دوم دنیای بازی را تأمین می‌کند و بازی اول مکانیک‌ها را؛ سپس نرم‌افزار زیربنایی، ورودی‌ها و اطلاعات گیم‌پلی را میان دو بازی ترجمه می‌کند. به بیان دیگر، مادسازان دو بازی کاملاً متفاوت را که روی موتورهای متفاوت ساخته شده‌اند راضی می‌کنند تا به شکلی با هم همکاری کنند و دارایی‌ها و سیستم‌ها را به اشتراک بگذارند.
کلیپ‌های وایرال تصویر کامل را نشان نمی‌دهند
این مادهای ترکیبی را بیشتر در کلیپ‌های کوتاه Reddit و X دیده‌ایم و هنوز ویدئوهای طولانی از گیم‌پلی چندساعته در YouTube چندان دیده نمی‌شود. دلیلی هم دارد: تاب‌خوردن اسپایدرمن در گاتهام برای حدود بیست ثانیه می‌تواند کلیپی وایرال بسازد، اما سرگرمی زمانی تمام می‌شود که او به ساختمانی برخورد کند که در داده‌های برخورد (Collision Data) اسپایدرمن وجود دارد، ولی در محیط منتقل‌شده به گاتهام سیتی حضور ندارد.
این پروژه‌ها با فیزیک ناسازگار (Mismatched Physics)، انیمیشن‌های ناسازگار (Incompatible Animations)، تشخیص برخورد خراب (Broken Collision Detection) و سیستم‌های گیم‌پلی‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند که هرگز برای ارتباط با یکدیگر طراحی نشده‌اند. همکاری کوتاه دو بازی بسیار آسان‌تر از ادغام دنیای آن‌ها برای ساعت‌های طولانی است. کلیپ‌ها همچنین چیزهای دیگری را نشان نمی‌دهند: مأموریت‌هایی که کار نمی‌کنند، دشمنانی که واکنشی نشان نمی‌دهند یا بازی‌ای که در عرض چند دقیقه از کار می‌افتد. یک نمونه اولیه (Proof of Concept) متقاعدکننده این مشکلات اجتناب‌ناپذیر را برطرف نمی‌کند و تضمینی برای وجود یک ماد قابل نصب و دانلود هم نیست.
افق مادسازی با هوش مصنوعی نامعلوم است
با وجود همه ناپایداری‌ها، تشخیص برخورد خراب و کرش‌های اجتناب‌ناپذیر، دشوار است که نسبت به معنای این آزمایش‌ها هیجان‌زده نشویم. مادسازی بازی همیشه توسط افرادی پیش رانده شده که صرفاً از سر کنجکاوی، بخش‌های بنیادین بازی‌ها را بیرون کشیده و با چیز دیگری جایگزین کرده‌اند. هنوز فاصله زیادی تا دنیایی داریم که در آن هر کسی بتواند در یک آخر هفته دو بازی را ترکیب کند و انتظار تجربه‌ای صیقل‌خورده داشته باشد؛ اما اگر هوش مصنوعی به افراد بیشتری کمک کند ایده‌های عجیب را به نمونه‌های اولیه کارآمد تبدیل کنند، دلیلی برای گلایه از چند شکست تماشایی وجود ندارد.