احساس ارزشمندی احساسی است که انسان بعد از انجام هر عمل مثبتی به آن محتاج است به شرط اینکه راه و مسیر درست و اصلاح شده باشد. طی مسیر از راه غلط و نادرست موجب می شود تا آنطور که باید به نتیجه ی مطلوب نرسیم و آلوده به خطا و اشتباه شویم. هدف غایی انسان نباید رسیدن به موفقیت باشد بلکه باید چیزی فراتر از آن باشد که شکست انسان را از پا در نیاورد. شادی انسان باید در نتیجه ی چیزی فراتر از موفقیت بدست آید تا انسان به کمال برسد. تخیل موفقیت و شکست خوب نیست، بلکه بسیار آسیب زننده است. روح انسان کمال طلب نباید با بدی ها و خوبی ها سست شود و تحت تأثیر قرار گیرد. بندگی کردن بدون توجه به بهشت و نعمت هایش مصداق بارز کمال طلبی است.