مقام و جایگاه والای امام جعفر صادق علیه السّلام به گونه ای است که دوست و دشمن، به آن اعتراف کرده اند. حتّی منصور عبّاسی که سرانجام آن حضرت را به شهادت رساند، به دانش و فضیلت امام علیه السّلام اقرار کرده است. امام صادق علیه السّلام می فرماید: "امامت ما، بر هفت پایه استوار است: رِفق و مدارا، تقیّه، الفت و مهربانی، وقار، خوش اخلاقی، ورع و اجتهاد." آن حضرت در شرایط ویژه زمان خود که بازار عقاید و آراء مختلف بود، توانست با اتّکاء به این هفت اصل، اصلاحات فرهنگی گسترده ای انجام دهد و شاگردان بسیاری را از دانش خود بهره مند سازد. روزی امام صادق علیه السّلام از کافری که در اثر ریاضت، کارهای خارق العاده ای انجام می داد، پرسید: بگو ببینم در دستم چیست؟ گفت: دو عدد تخم کبوتر. حضرت پرسید: چگونه به این دانش رسیده ای؟ گفت: با مخالفت با نفس. امام علیه السّلام به او فرمود: اسلام را به نفست عرضه کن. او پاسخ داد: نفسم با اسلام مخالفت می کند. حضرت فرمود: مگر نگفتی همواره با نفست مخالفت می کنی؟! آن کافر که در پاسخ سخن امام، درمانده شده بود، شهادتین را بر زبان جاری کرد و مسلمان شد.