امام حسین (ع) حجت خدا بر خلقش است از میان اوصیاء و جانشین های پیامبر(ص). امام حسین (ع) در دعوت انسان ها به سوی حق عذری برای کسی باقی نگذاشتند و با همه اتمام حجت کردند و با همه وجودشان در این راه تلاش کردند و در درجه آخر هم به شهادت رسیدند تا بشریت را نجات بدهند. امام حسین (ع) از روز اول تا آخرین لحظه سفره رحمت واسعه اش حتی برای دشمنش هم پهن بود و هدفش از طلب آب از دشمنش دستگیری و هدایت بود. امام حسین (ع) در برابر همه مصیبت هایی که به ایشان رسیده در همه حال شاکر بوده اند و حتی لحظه ای شکوه و گلایه نکردند. انسان باید در همه حال شاکر باشد. امام حسین (ع) در بحرانی ترین شرایط هم از موعظه و نصیحت صرف نظر نکردند و حتی زمانی هم که می خواستند با امام سجاد (ع) خداحافظی کنند هم چند توصیه بهایشان کردند و فرمودند: « فرزندم تو را به صبر کردن در امر حق توصیه می کنم و تو را بر ترس از ظلم کردن به کسی که یاوری جز خدا ندارد انذار می دهم.»