امروزه اجرای تقریباً هر بازی رترو روی دستگاه‌های مختلف آسان شده است. شبیه‌سازها (Emulator) حتی روی گوشی‌های کم‌توان نیز بازیهای قدیمی را روان اجرا می‌کنند و نینتندو هم شبیه‌سازهای رسمی خود را از طریق Nintendo Switch Online ارائه می‌دهد. با این حال، پرسش اصلی این است که آیا این روش رسمی بهترین تجربه را می‌دهد یا نه؛ بررسی‌ها نشان می‌دهد پاسخ منفی است.
نبود پخش سریع؛ دردسر بازیهای کند
شبیه‌سازهای رسمی Nintendo Switch Online از قابلیت ذخیره وضعیت (Save State) با چند اسلات و همچنین عقب‌گرد (Rewind) برای جبران اشتباهات پشتیبانی می‌کنند. این امکانات در برخی بازیهای قدیمی و سختگیرانه بسیار کارآمد است، اما نینتندو قابلیت پخش سریع (Fast-Forward) را ارائه نمی‌دهد.
برخی بازیهای قدیمی دنباله‌های طولانی، متن‌های کند و بخش‌های کشدار دارند. نمونه‌هایی مانند Wario Land 3 و The Legend of Zelda: A Link to the Past و حتی Ocarina of Time از این مشکل رنج می‌برند. پخش سریع می‌تواند تجربه این بخش‌ها را بسیار قابل‌تحمل‌تر کند، اما در شبیه‌ساز رسمی نینتندو وجود ندارد.
رنگ‌آمیزی Game Boy؛ محدودیت رسمی
یکی از جذابیت‌های شبیه‌سازی بازیهای Game Boy، ارائه حالت‌های نمایشی متنوع است. نینتندو در شبیه‌ساز رسمی تنها چند گزینه محدود ارائه می‌دهد: ظاهر سبزمانند صفحه اصلی Game Boy، رنگ‌های خنثی‌تر Game Boy Pocket و نسخه رنگی Game Boy Color. این گزینه‌ها عمدتاً برای شبیه‌سازی سخت‌افزار واقعی طراحی شده‌اند.
در مقابل، اجرای همان بازی در RetroArch با هسته (Core) Gambatte ده‌ها گزینه برای رنگ‌آمیزی در اختیار کاربر می‌گذارد. این شبیه‌ساز چندین حالت بر اساس Game Boy Color، حالت‌های متعدد بر پایه Super Game Boy و گزینه‌های اختصاصی دیگری ارائه می‌کند که ظاهر بازی را کاملاً سفارشی می‌کند. نینتندو چنین سطحی از شخصی‌سازی را فراهم نمی‌کند.
رزولوشن و صفحه عریض؛ فاصله با شبیه‌ساز رایگان
شبیه‌سازهای رسمی نینتندو رزولوشن بازی‌ها را تنها به شکل پایه بالا می‌برند. برای پلتفرم‌های سه‌بعدی مانند Nintendo 64 یا GameCube، امکان ارتقای بیشتر وجود دارد. برای نمونه، بازیهای GameCube روی Nintendo Switch 2 با دو برابر رزولوشن اصلی رندر می‌شوند، اما یک شبیه‌ساز رایگان رایانه شخصی می‌تواند رزولوشن داخلی (Internal Resolution) را تا پنج برابر افزایش دهد و این تفاوت روی نمایشگرهای بزرگ کاملاً محسوس است.
در بازیهای SNES مانند Super Mario Kart و F-Zero، حالت گرافیکی اختصاصی Mode 7 لایه پس‌زمینه را برای ایجاد حس سه‌بعدی تغییر می‌داد. شبیه‌ساز رسمی نینتندو هیچ اقدامی برای رفع محدودیت وضوح این حالت انجام نمی‌دهد، اما RetroArch با هسته bsnes-hd امکان انتخاب ضریب مقیاس برای Mode 7 را فراهم می‌کند. افزایش تا پنج برابری رزولوشن، F-Zero را بسیار واضح‌تر نشان می‌دهد و حتی پشتیبانی از صفحه عریض (Widescreen) نیز برای این بازی‌ها فعال می‌شود.
پشتیبانی از صفحه عریض برای بسیاری از بازیهای سه‌بعدی نسل‌های اولیه، از جمله GameCube، اهمیت زیادی دارد؛ اما نینتندو هنوز این گزینه را ارائه نمی‌کند. فعال‌سازی صفحه عریض برای عناوین دوبعدی معمولاً بدون مشکلات گرافیکی ممکن نیست، اما در بازیهای کاملاً سه‌بعدی انجام آن نسبتاً ساده است.
اتصال بین‌بازی و حفظ میراث
یکی دیگر از قابلیت‌هایی که نینتندو عمدتاً نادیده گرفته، اتصال بین‌بازی و بین‌پلتفرمی است. نمونه بارز آن Pokémon Stadium و Pokémon Stadium 2 روی Nintendo 64 است که در Nintendo Switch Online عرضه شده‌اند، اما از ویژگی‌های کلیدی خود محروم شده‌اند.
در نسخه اصلی، با لوازم جانبی Transfer Pak می‌شد بازیهای Pokémon را از Game Boy متصل کرد و موجودات محبوب را به صفحه بزرگ آورد. این کار نه‌تنها نمایش سه‌بعدی آن‌ها را برای اولین بار ممکن می‌کرد، بلکه مزیت‌های منحصربه‌فردی داشت. در نسخه فعلی، بازی با Pokémonهای اجاره‌ای (Rental) قابل انجام است، اما نمی‌توان حرکت‌های آن‌ها را تغییر داد و بسیاری از موجودات با آمار بالاتر، حرکت‌های ضعیف‌تری دارند.
در Pokémon Stadium و دنباله آن، اگر موجودات در بازیهای Game Boy نام مستعار سفارشی داشتند، هنگام انتقال به Nintendo 64 پالت رنگی آن‌ها تغییر می‌کرد. این ویژگی در نبرد با شخصیت‌های غیرقابل‌بازی (NPC) دیده می‌شود، اما کاربر با Pokémonهای اجاره‌ای نمی‌تواند آن را تجربه کند. از سوی دیگر، نینتندو بازیهای Pokémon مربوط به Game Boy را در Nintendo Switch Online ارائه نمی‌دهد و همین موضوع بخش بزرگی از تجربه را از بین می‌برد.
بسیاری از شبیه‌سازهای Nintendo 64 روی رایانه شخصی امکان اشاره به فایل ذخیره و ROM بازی Game Boy را فراهم می‌کنند تا این مزیت‌ها در دسترس باشد. عناوینی مانند Mario Golf و Mario Tennis نیز از این نوع اتصال پشتیبانی می‌کنند.
جمع‌بندی؛ حفظ بازی‌ها فراتر از اجرای ساده
حفظ بازیهای قدیمی فقط به معنای قابل اجرا کردن آن‌ها در دوران مدرن نیست. جامعه شبیه‌سازی نشان داده است که می‌توان این عناوین را با استانداردهای امروزی هماهنگ کرد تا تجربه‌ای دلپذیرتر، خوش‌ظاهرتر و آسان‌تر ارائه شود. نینتندو آشکارا رویکردی وفادارانه‌تر به بازی‌ها را انتخاب کرده و حتی در برخی موارد تجربه را محدودتر از نسخه اصلی کرده است. در مقابل، جامعه توسعه‌دهندگان شبیه‌ساز کار چشمگیری برای ارتقای این بازی‌ها بدون از دست رفتن حس اصلی انجام داده است.