ایمان مفهومی کلیدی در میان مفاهیم دین است. انسان مؤمن با انسان مسلمان تفاوت هایی دارد که خداوند بارها در قرآن به آنها اشاره کرده است. انسان مؤمن به خدواند ایمان قلبی دارد و انسان مسلمان تسلیم امر خداوند است. ایمان یک ضرورت عقلانی و زیباست که انسان کمال گرا را ارضا می کند، چرا که غایت و نهایت زیبایی ها است. رابطه ی مادر با فرزندش زیباست و ایمان نیز به واسطه ی پشتوانه های اخلاقی و معنوی زیباست. شیطان از همین روش استفاده می کند و گناه را به چشم انسان زیبا جلوه می دهد و همین امر موجب می شود تا انسان رو به زیبایی گناه آورد. انسان آگاه کسی است که زیبایی های دنیایی و زودگذر را از زیبایی های معنوی تشخیص دهد. برای مثال اگر زیبایی نماز را درک کنیم حتما نمازی سراسر معنویت خواهیم خواند و به آن پایبند خواهیم بود. یکی از گناهانی که انسان مسلمان به آن دچار می شود، عجب و غروری است که به خاطر داشتن ایمان بر او وارد می شود. زیبایی ایمان این غرور را نیز از بین می برد. انسان با ایمان به دلیل مقرب بودن، با مشکلات بسیاری در دنیا مواجه خواهد شد تا درجه ی ایمان او سنجیده شود. این زیبایی در کربلا به خوبی به چشم می خورد. حضزت زینب (س) نماد کامل یک زن با ایمان است که با وجود دیدن همه ی بلاها و رنج ها فرمود که من چیزی جز زیبایی ندیدم.