چه در غرب و چه در دنیای شرق دو حوزه پاسخگوی مردم بودند. کلیسا ها و حوزه ها و دانشگاه هایی که در آن حوزه های مربوطه کار می کردند. دانشگاهی ها می گفتند مامی بایست زندگی مردم را حل و پاسخگوی نیازهای روزمره آنها باشیم. لذا از علم جهت این نیازها استفاده می کنیم و به دنبال واقعیت ها هستیم تا از آنچه که وجود دارد بهتر بهره جویی کنیم و بتوانیم زندگی آرامش بخش و لذت بخش این دنیایی مردم را داشته باشیم. از طرف دیگر حوزه می گوید من هم عهده دار زندگی جاویدان مردم هستم. حوزه به این دلیل که رسالت انبیا را عهده دار است باید هدایت مردم را برای رسیدن به رستگاری و دنیای جاودان عهده دار باشد. یکی دنیای مردم و یکی آخرت مردم را عهده دار است. بعد از اینکه غربی ها اشتباهی که کردند و حوزه دین و دانش را جدا کردند، اخیرا بیشتر و غالب دانشمندان آنها به این نتیجه رسیدند که ما باید این دو حوزه را به یکدیگر نزدیک کنیم که حاصل آن در امروزه نشست ها و همایش های زیادی است که در دنیای غرب انجام می گیرد. در بعد از انقلاب، در ایران هم سعی شده این حوزه ها به یکدیگر نزدیک شوند. در عین اینکه مردم را به آخرت هدایت می کنیم دنیای دینی آنها را هم همراه با رفاه و آسایش داشته باشیم و حرکت هایی شروع شد. این باعث شد که با توجه به سبقه دینی و فرهنگی دانشجویان، و بعد از تقدیم شهدایی مانند شهید مفتح و شهید مطهری انقلاب فرهنگی را رقم زده و امر کنند که بزرگان حوزه و دانشگاه با یکدیگر بنشینند و برای ساختن یک ایران اسلامی یک زبان مفاهمه داشته باشند.