یکی از بزرگترین تکالیف ما در طول تاریخ انتظار موعود است. انتظار فرج افضل اعمال معرفی شده و هیچ عبادتی از آن برتر و بالاتر نخواهد بود. این واقعه یک امر بسیار عظیم و مافوق تصور است. قرآن با بیان بسیار نورانی از این واقعه صحبت می کند. فرج، امامت همه ی مستضعفان و وراثت آنچه در کل کائنات وجود دارد، است. این همان وعده ی قطعی خداوند است و در نهایت ولایت علی (ع) و فرزندانش کل جهان را یکپارچه عدل خواهد کرد. در جامعه ی موعود همه ی نگرانی ها از بین می رود و امنیت برای بندگی همه گیر می شود. تعداد بندگان کامل بسیار زیاد می شود و بساط شرک برای همیشه برچیده خواهد شد. نور الهی همه گیر می شود و زمین دگرگون خواهد شد. هر بهار می تواند نمادی کوچک از تحولات عصر ظهور باشد که قلب های مرده با نفس امام زنده خواهند شد. یکی از امور عجیب و بزرگ در این زمان رجعت است که در بسیای از آیات و روایات به آن اشاره شده است. رجعت به این معنا است که بسیاری از اولیاء و ائمه و انسان های بزرگ تاریخ مانند اصحاب کهف، سلمان فارسی و ... رجعت کرده و بازمی گردند تا در ولایت مهدی (عج) زندگی کنند. در این دوران برجسته ترین چیزی که در جامعه دیده می شود عدالت است و امام خود عدل است . در این زمان ظهورِ غیب، در عالم شهود اتفاق می افتد و نور عدل خداوند همه گیر خواهد شد. محور همه ی تحولات خود امام بوده و آنچه محقق می شود چیزی ورای این نمی تواند باشد. همه ی انسان ها در پرتو این انوار به ولایت می رسند و همه مقام خلافت الهی پیدا می کنند. یکی از اموری که ما را به این جامعه نزدیک تر می کند این است که همه ی اعمال و رویکرد های ما حول محور ظهور بگردد. همه اعمال ما باید به ظهور برسد و نتیجه ای جز این نداشته باشد. بنابراین موانع کنار می رود و انتظار چیزی جز این نخواهد بود.