با توجه به آیاتی از سوره ی حشر و سوره ی انسان در می یابیم که اهل بیت علیهم السلام علاوه بر ایمان و عمل صالح، دارای خلقی نیکو و اخلاقی حسنه بودند که در میان دیگر مردم زبانزد بود. خلقیات این انسان های برجسته موجب تعالی روح و رسیدن به کمال در آنها شده بود. بنابراین آیات خداوند متذکر می شود که انسان خلیفه الله بوده و باید به نحوی زندگی کند که همه ی مخلوقات را به اختیار خود بگیرد و روزگار بگذراند. اما عده ای عکس این عمل کرده و خود بنده و برده ی دنیای فانی می شوند که این امر بسیار ناپسند است. اهل ارزش هیچ گاه شکست نمی خورند اگر چه به ظاهر اینگونه باشد. اهل ایمان از مطاع دنیا در جهت بهبود آخرت خود استفاده کرده و عاقبت خود را به خوبی می سازند. انسان نیک سیرت قدرت جذب تمام خوبی ها را داشته و بدی ها را به راحتی دفع می کند اما عکس این امر در مورد انسان بخیل وجود دارد. نمونه ی روشن این ادعا، زندگانی سراسر نیکی امیر مؤمنان علی علیه السلام و فاطمه زهرا سلام الله علیها است. آنها در نداری از بخشش دریغ نمی کردند و گاهی مدتی را در گرسنگی به سر می بردند تا در نهایت به بالاترین مقام در دنیا و آخرت رسیدند.