در جامعه اسلامی، هم مومنان و هم بی دینان و هم منافقان برای اینکه کارشان پیش برود و اثر بگذارد و صاحب نفوذ باشند کارهایشان را باید مستند کنند به قرآن و رسول خدا و اهلبیت. در این مسیر به اهلبیت هم خیلی بهتان زده می شود. در این شرایط کسانی که باید بیایند پای کار و از اهلبیت دفاع کنند نیستند. شرایطی برای اهلبیت به وجود آوردند که اهلبیت آنقدر در خفقان و فشار بودند، به ویژه در زمان امیرالمومنین که امیرالمونین ناشناخته ماند. شاید سخت تر از ضربتی که بر سر مبارک امیرالمومنین اصابت کرد، حرف هایی بود که در مسجد کوفه به ایشان زدند. امیرالمونین را چون نمی شناختند دائم نفی می کردند. حضرت مجبور بود خودش را وصف کند و وقتی چنین می کردند، برخی لقب کذاب را به او می دادند. در این شرایط یک عده هم که خبر دارند چی به چی هست، اینها مصلحت نمی دانند که ورود پیدا کنند و حرف بزنند. به صرف و نفع خودشان می بینند که ساکت باشند و خودشان را به نفهمی بزنند. همیشه در طول دوران حق مورد هجمه قرار می گیرد و همیشه هم مین نیست که بروی روی مین بخوابی، گاهی باید آبروی خودت را خرج کنی و روی مین اعتبار بروی و اعتبارت برود.