تفکر ارزشمندترین عبادت ماست یعنی اینکه انسان بین چند معلوم رابطه درست بر قرار کند تا به نتایج عالی برسد و شاید اگر تفکر و فکر کردن نبود، انسان دیگر انسان نبود. همه پدیده های عالم با هم مرتبط هستند و اگر ما سعی کنیم این ارتباطات را بفهمیم، در واقع تفکر کرده ایم. یکی از مفاهیمی که در رابطه بین ما و رسول خدا وجود دارد و مهم است، این است که رسول خدا آمده است تا عقل ما را بارور و روشن کند. اولین چیزی که آفریده شده است، عقل است و رسول خدا (ص) خودشان عقل کل بودند. برنامه دین هم این است که یک سبک زندگی به ما بدهد تا ما در این سبک زندگی، عقلمان شکوفا شود. معارف دینی همه کمک کننده هستند به اینکه عقل ما نورانی شود. در کنار این رابطه عقلانی بین ما و پیامبر یک رابطه عاطفی هم برقرار است. ما در هر دو موضوع عقل و عاطفه باید عکس العمل نشان بدهیم، اگر نگذاریم عقلمان کار کند و مانع شویم، در حقیقت کافر می شویم. هر کسی بخواهد میزان عقلش را بسنجد، باید ببیند چقدر عاشق است و بر عکس. این عقل و عاطفه ای که بین ما و پیامبر در جریان است در واقع دو روی یک سکه هستند. رسول خدا در حدیثی می فرماید: «هرکه فرزندان مرا دوست داشته باشد خداوند به او حکمت عطا می کند.» ثمره و میوه عقل، حکمت است. اگر حکمت در قلب انسان جاری شود نزدیک است که انسان خودش پیامبر باشد. پیامبر (ص) نمی خواهد که ما صرفا مقلد او باشیم بلکه او می خواهد عقل ما را روشن کند و راه بیاندازد.